Hoe ontdek ik wat mijn ‘passie’ is?

De vraag wat is mijn passie kan behoorlijk verlammend werken. Alsof er ergens een antwoord ligt dat je alleen nog moet vinden, en alsof je iets mist zolang dat niet lukt.

Misschien helpt het om de vraag kleiner te maken. Passie klinkt als iets groots en definitiefs, terwijl het vaak begint bij iets heel gewoons: plezier. Niet het spectaculaire soort. Gewoon de momenten waarop de tijd even wegvalt, waarop je lichter wordt, waarop je merkt dat je iets doet omdat je het leuk vindt en niet omdat het moet.

Die momenten zijn een betrouwbaarder kompas dan de grote vraag naar je roeping. Ze zijn concreet en ze liegen niet. Vaak zijn het dingen die je als kind ook al leuk vond, en verrassend simpel. Tekenen, dingen uitzoeken, mensen bij elkaar brengen, buiten zijn, met je handen werken.

Een praktische manier om ze op het spoor te komen: hou een tijdje aan het eind van de dag bij welk moment je energie gaf. En stel jezelf er twee vragen bij. Waar kwam dat plezier vandaan? En welke onderliggende waarde raakte het, bijvoorbeeld vrijheid, verbinding of creativiteit? Doe dat een paar weken en er tekent zich een patroon af. Dat patroon is bruikbaarder dan welk antwoord in een keer ook.

Passie is dan geen schat die je moet opgraven. Het is meer een richting die zich langzaam laat zien als je aandacht geeft aan wat je licht maakt. Je ontdekt het niet in een keer. Je merkt het gaandeweg op.

Wanneer viel voor jou de tijd deze week even weg, en wat zegt dat over waar je energie vandaan haalt?